samenvatting
Wat als je nog steeds in liefde gelooft, maar het vertrouwen in liefde en verbinding onderweg bent kwijtgeraakt? Liefde is voor mij zo veel groter dan alleen romantische liefde. Het zit in vriendschappen, familie, collega’s, kennissen en alle andere verbindingen die je aangaat. En juist in die verbindingen kun je, door wat je hebt meegemaakt, ontzettend veel vertrouwen verliezen. In deze blog schrijf ik vanuit mijn eigen ervaringen. Over mijn verleden, mijn patronen, mijn kwetsbaarheid en hoe ik als echte romanticus het leven en liefde soms volledig kan over romantiseren met alles en iedereen, maar mezelf juist kan afwijzen zodra een verbinding écht (te) dichtbij komt. Want hoe leer je opnieuw vertrouwen in een ander, wanneer eerdere ervaringen je hebben geleerd om juist voorzichtig te zijn? Deze blog gaat over dat proces. Over in liefde blijven geloven, terwijl je vertrouwen beschadigd is geraakt. Over jezelf niet langer afwijzen voordat een ander überhaupt de kans heeft gekregen om te laten zien wie hij of zij is.
1.0 liefde is:
ik kan in alle eerlijkheid zeggen dat ik het romantische over romantiseer. Ik kan zwijmelen bij films en series. Ik wordt blij als ik anderen gelukkig zie.
Liefde is mooi, liefde is fijn. Liefde is overal om je heen, in alle varianten en verbindingen. Het is iets waar we allemaal naar verlangen, iedereen op zijn of haar manier. Liefde komt eigenlijk vrijwel overal in voor en het is geregeld een onderwerp bij velen van ons, wat het onderwerp ook mag zijn. Dat kan liefde zijn voor je werk, hobby’s, je sport… Voor de ander zijn het misschien verbindingen, connecties en op welke manier dan ook, om als voorbeeld te noemen. In ieder geval is liefde in alles en iedereen om je heen.
Liefde voor mij is iets bijzonders en magisch en heeft ook meerdere vormen en ziet er ook verschillend uit. Ik heb bijvoorbeeld veel liefde voor mijn kinderen! Ook al heeft het zijn uitdagingen, omdat ze op bepaalde fronten echt wel eigenschappen hebben die ik ook bezit, wat niet altijd even soepel verloopt onderling. Maar de liefde voor elkaar en vooral de liefde voor mijn kinderen is intens en grootst. Voor mij voelt het vertrouwd en vanzelfsprekend, ook al maak ik als moeder echt nog wel “veel” fouten en ben ik allesbehalve perfect, waar ik overigens ook niet naar streef, want we zijn immers mens.
Als ik verder ga kijken naar familie, kennissen en vriendschappelijke verbindingen, heb ik daar ook heel veel liefde voor. Alleen hier wordt het al gecompliceerder. Eerst niet wetende waar het vandaan kwam, maar inmiddels wel… had en heb ik nog steeds behoefte aan bevestiging en aan het gevoel dat anderen het fijn vinden als ik er ben en ze me graag willen zien. Als hier voor mij maar iets van onduidelijkheid in zit, laat staan wanneer het niet duidelijk is, ga ik in mijn people-pleasermodus en zoek ik naar de bevestiging, waardoor heel mijn nervous system dysregulated raakt en ik dus onbewust over al mijn eigen grenzen ga, en soms ook van de ander. Wat er dan uiteindelijk gebeurt, is vaak weer anders, maar ik ben allesbehalve mijzelf. En sta ik continu alles en iedereen te over analyseren, en sta ik op high alert.
Als ik weer verder ga kijken en na ga denken “analyseren”, en ik kom bij de topic romantische liefde, kan ik in alle eerlijkheid zeggen dat ik het romantische over romantiseer. Ik kan zwijmelen bij films en series. Ik droom (visualiseer) over de romantische settings. Ik wordt blij als ik anderen gelukkig zie, vooral de ouderen mensen die na jaren nog steeds bij elkaar zijn ziet hoe veel liefde ze voor elkaar hebben “CUTE”. Het klinkt misschien zo overrated, maar serieus, ik kan daar zo intens gelukkig en blij van zijn als ik anderen gelukkig zie met elkaar. Ik zie niets liever dan dat. Maar ook de echtheid met elkaar, dat het niet altijd perfect is, zodat het menselijk blijft voor de buitenwereld.
All day, everyday pleas! Thank you!
ook al ben je zelfs nog zo onschuldig. Door het toe doen van de ander, heb ik schade opgelopen en zit ik met de shit. En dat voelt heel oneerlijk.
Ik zie op een gegeven moment ook al snel wanneer een relatie of verbinding echt authentiek is en wanneer ik het gevoel krijg dat iets niet klopt, ook al weet ik nog niet specifiek wat het is. Liefde op een romantische manier vind ik sowieso iets bijzonders, en is voor mij een big deal en onderwerp waar nog genoeg te leren valt, wat mij nieuwsgierig maakt en nog meer doet dromen, want hoe is dit met je juiste persoon? Je wederhelft? Je partner in crime? Maar hier zit bij mij een grote valkuil, waarbij ik in eerste instantie dacht dat ik diegene was en ben die daarin moest veranderen voordat ik überhaupt weer iets mocht toelaten.
Lang verhaal in het kort en alle respect: er zijn genoeg die het weten, maar voor diegene die het niet weten, ik ben nu een tijdje single. En in de periode dat ik net single was, heb ik verschillende momenten en periodes meegemaakt en moeten doorstaan, die mij nu dingen hebben doen beseffen en mijn visie heeft doen veranderen. Leuke, maar voornamelijk minder leuke dingen. Je gaat alles duidelijker en helderder zien, zoals verbeter punten van mijzelf want ik ben immer alles behalve perfect. Andere momenten realiseerde ik hoe leeg en eenzaam dit eigelijk voor me is geweest waarbij ik een deel hierin zelf de schuldige ben. In die periode stond ik ook meer open voor iets nieuws. Achteraf ben ik blij dat dat niet is gebeurd, omdat ik totaal niet op een goede plek zat en daarmee vanuit de verkeerde intenties iets wel of niet aan zou gaan. En als ik ergens niet achter sta, is het wanneer je iets met elkaar aan gaat als je op de verkeerde plek zit omdat je dan jezelf maar ook de ander te kort doet en uit eindelijk elkaar pijn gaat doen. Dat is gewoonweg niet correct, onvolwassen, egoïstisch en oneerlijk voor beide partijen. Nu voel ik de leegte nog steeds maar niet meer afhankelijk van iemand. Ook al praat ik er heel graag over, en over romantiseer ik NOG STEEDS. Hopeloos geval ben ik ;P ik weet op dit moment en al een langere periode, I’m good! En om op die manier verder te gaan in het heden en je toekomst is gezonder in combinatie met alles wat erbij komt kijken. Ook met je mindere dagen.
Ook proberen om te blijven kijken wat dit mij wilde vertellen en welke lessen ik eruit kon en kan halen voor mijzelf en mijn innerlijke groei. Niet altijd even makkelijk, niet altijd even leuk, omdat je ook echt wel ziet waar ikzelf schuldig aan ben. Maar altijd waardevol. Omtrent verbindingen, connecties, relaties en liefde durf ik nu ook wel in alle eerlijkheid te zeggen dat ik genoeg heb meegemaakt, fijne, maar ook zeer zeker het tegenovergestelde daarvan zonder daarover verder in details te treden. Ook al kan ik niet veranderen wat er is gebeurd van mijn tiener jaren tot en met nu, het maakt wel dat je er wonden en littekens aan hebt overgehouden, bewust of onbewust, en die dus ook meeneemt naar het heden en de toekomst. Iets wat je grof gezegd zelf mee moet dealen, ook al ben je zelfs nog zo onschuldig. Door het toe doen van de ander, heb ik (net zoals vele anderen ieder op hun manier en andere ervaringen) schade opgelopen en zit ik met de shit. En dat voelt heel oneerlijk, omdat je het zelf maar even moet oplossen en verwerken. En dat is alles behalve makkelijk. En ook al geloof ik en droom ik nog steeds over hoe mooi romantische liefde kan zijn en nog steeds is, het vertrouwen daarin is voor een heel groot deel verloren en beschadigd plus dat mijn visie over mannen niet bepaald meer een culinair hoogstandje meer heeft daardoor. Dat in combinatie met de leegte vanbinnen en de pijnlijke herinneringen, doet nog steeds iets met mij en kan ik daar ook nog steeds heel erg verdrietig om zijn.
Als ik hierop nu terugkijk, heb ik mijzelf heel erg tekortgedaan. En eerlijk is eerlijk, dit gebeurt zeker nog steeds.
Romantische liefde en relaties kunnen je heel erg maken of breken, en gaat vaak ook geheel onbewust. Ik ben heel lang mijn spark kwijt geweest. Echt heel lang. Waarbij ik dit zelfs eens in de zoveel tijd wel eens teruggekoppeld kreeg van sommige mensen uit mijn familie, wat ik op dat moment niet begreep. Nu ik alles helderder en duidelijker zie, weet ik precies wat ze bedoelden en ben ik ook echt weer goed op weg om weer lekker de weird old, authentieke zelf te zijn. Met vallen en opstaan natuurlijk. Dat ik mijn spark ben kwijtgeraakt, geef ik ook niemand anders de schuld van dan alleen maar mijzelf. Ergens natuurlijk ook weer niet, omdat ik niet beter wist dus ga ik mijzelf daarin ook niet afstraffen. In ieder geval heb ik daar wel een aantal lessen uit gehaald, ook al maak ik ook nog wel eens dezelfde fouten. Maar daar zijn we mensen voor. Soms moeten we nu eenmaal herhaaldelijk dezelfde fouten maken, omdat het zo geankerd in je DNA zit, wat niet zomaar weggaat. That’s okay. Ook nu als single ouder heb ik vanuit oude hechting’s patronen fouten gemaakt en heeft het me nu dingen doen laten realiseren. Nogmaals zat ik onbewust op dat moment niet op een lekkere plek, en sommige plekken waar ik kom doen ook niet heel veel goeds. Ik was weer heel erg bezig met het zoeken om gekozen te worden, waardoor ik weer in mijn people-pleaser rol sprong. Ik wilde namelijk bevestiging dat ik ook liefde mag ontvangen.
~ Never apologize for the intensity of a heart that knows how to love deeply ~
Als ik hierop nu terugkijk, heb ik mijzelf heel erg tekortgedaan. En eerlijk is eerlijk, dit gebeurt zeker nog steeds. Zoiets verander je namelijk niet zo snel, maar het feit dat je er elke keer weer meer bewuster van wordt en daarmee steeds beter weet hoe je ermee om moet gaan, is een daad van zelfliefde. Want door die herhalingen van fouten leer je jezelf steeds beter kennen, waar je grenzen liggen, wat je behoeftes zijn in jezelf en de ander, je weet steeds beter wat je in bepaalde situaties en op emotionele momenten moet doen en hoe je ermee om moet gaan, ook al is het met vallen en opstaan. Zelfliefde wordt in mijn ogen heel gecompliceerd gemaakt, vind ik! Maar zelfliefde is, simpel gezegd, jezelf steeds beter leren kennen, steeds beter lerenderwijs weten wat je wilt en niet wilt, nog steeds fouten maken en durven maken, grenzen leren stellen en vooral soms situaties en mensen liefdevol laten voor wat het is, weten hoe je jezelf steeds beter kunt reguleren, ook al doen anderen je pijn, en jezelf steeds opnieuw de vraag stellen: wat heb ik nu nodig? Daar begint vaak je eerste stap in het weer vertrouwen krijgen in. Want wanneer jij vertrouwt in wie je zelf bent, komt het minder hard binnen als de buitenwereld je bewust of onbewust pijn doet.
THAT’S IT.
Zelfliefde is zelfkennis… niet meer en niet minder… dat is jouw eerste stap in weer leren vertrouwen op.
Dit was even een reminder ook naar mijzelf toe. ;)
Het lastige wel is dat ik hier nog steeds erg naar verlang. En dan heb ik het niet over verbindingen waar je gesprekken hebt over koetjes en kalfjes en de gesprekstof heel casual is en vaak daarbij blijft. Dat is easy peasy, maar vaak niet energetisch voedend. Nee, ik bedoel ziel’s verbindingen. Waarbij je verder gaat dan dat en je al heel snel rust ervaart bij die persoon. Dit zijn verbindingen waarbij je nervous system niet dysregulated is en raakt als je in hun bijzijn bent. Vaak voelt dit, wanneer ik iemand ontmoet en leer kennen, meteen als: dit zit goed. Het is een gevoel dat je op hetzelfde level zit en gelijk al weet dat alles koek en ei is. Een soort thuiskomen. It’s a feeling. En dit hoeft niet altijd zo te zijn, want iedereen heeft een rugzak en patronen. Maar in mijn geval ben ik erachter gekomen dat wanneer ik dat gevoel heb en krijg na het ontmoeten (of meerdere ontmoetingen) van hem of haar, het echt goed zit. En je kunt nog steeds onzekerheden hebben, maar dat voelt zo anders dan wanneer je weer in één van de copingmechanismen gaat zitten voor je vecht-, vlucht- of bevriesrespons.
Side note
~ Don’t give your heart to people who are afraid of its purity ~
En even ter bevestiging, ook voor mijzelf!!!
We hoeven liefde niet te verdienen. Liefde is er al en is er altijd al voor ons geweest. Overal om ons heen is er liefde en wordt het op verschillende manieren getoond. Soms op bijzondere manieren die we over het hoofd zien. Zoals de natuur, die ook veel liefde bezit door zijn seizoenen, hoe dat allemaal vloeiend overloopt en de schoonheid ervan. Maar ook dieren en huisdieren. Als we daar onze focus en aandacht niet op hebben en ons richten op hetgeen wat we WILLEN zien (bijvoorbeeld dus leegte en gemis), is dat automatisch waar we gevoelsmatig onze aandacht op richten en waar onze energie naartoe gaat. En wat je uitzendt, of je het wilt of niet… is ook wat je terugkrijgt, hoe dat er ook uit mag zien. Net zo lang tot je een punt hebt bereikt waarop je dit echt niet meer wilt, of jezelf bewust en dus stapsgewijs gaat herprogrammeren en jezelf nieuwe patronen en manieren aanleert.
Maar liefde en verbindingen zijn er al. En door je bewust te worden van hetgeen wat je al wél hebt, word je bewuster en dankbaarder voor hetgeen wat je dus al WEL hebt!
En dan heb ik het niet over een off day’s, want we hebben allemaal wel eens een off day of een off-periode of nog erger. Want als je daarin jezelf alleen maar pusht in het goede, wordt het weer toxische positiviteit en laat je geen ruimte meer over voor heel jou innerlijke zijn. We hebben namelijk ook echt de donkere dagen nodig om het licht te zien en het licht oprecht te gaan waarderen. Dat is nu eenmaal de realiteit en de balans van het leven. Hoe oneerlijk dat ‘soms’ ook is.
Plus: de donkere dagen bij jezelf of de ander kunnen weer en juist voor nog meer verbinding met elkaar zorgen, want de ander kan daarin laten zien, als je ervoor openstelt, dat-ie er voor je kan zijn op zijn of haar manier 😊. Waardoor je elkaar weer beter leert kennen, elkaar leert vertrouwen en meer durft te leunen op mensen en daardoor ook weer meer leert te vertrouwen op de ander. En dat is ook een vorm van liefde voor elkaar! Zeer intiem, bijzonder en soms nog intenser, juist in de donkere tijden. En niet iedereen verdient dat, maar zelf weet je wel wie je goed genoeg vertrouwt om jezelf weer een beetje meer open te stellen.
2.0 Dat is vooral de les, de wijsheid en eigen ervaring die ik graag met jou als lezer wil delen. En je er zelf op wil attenderen.
En ook zeggende dat je natuurlijk ook rekening moet houden met het feit dat alles een wisselwerking is. Dat je ook rekening moet houden met of je goed in je vel zit of niet vanwege iets of iemand… want dat kan ook meespelen, waardoor alles extra wordt benadrukt, vaak in de negatieve aspecten en spiraal terecht komt en blijft hangen. En dat sommigen zelf ook moeten aftasten vanwege zijn of haar eigen ervaringen en zich later steeds meer openstellen. Kat uit de boom kijken, en daar is absoluut niets mis mee. And another time we need to CRACK someone open zo dat ze uit hun schulp komen.
Want dat is wat ik heel erg bij mijzelf heb gemerkt: dat ik bewust en onbewust heel veel heb gegeven op verschillende manieren. Tot soms in mijn eigen extreme, ook al ben ik sowieso een gever. Ik ben consistent bezig geweest om te laten zien hoe waardig ik ben voor een ander, door dat te laten zien, blijken en herhaaldelijk bewijzen. Maar daarentegen heb ik weinig tot eigen geen ruimte meer over gelaten voor anderen om wederkerigheid te laten zien van zijn of haar kant dat het dus ook wederzijds is. Wat echt wel veel leed bespaard had kunnen worden achteraf gezien. Lesson learned… of misschien nog niet… who knows.
Ik was zo bezig met het over analyseren dat ik vergat dat anderen zichzelf ook mochten bewijzen, dat zij waardig zijn om met mij te zijn en bij mij te willen zijn en dus ook graag deel wilde uitmaken in mijn wereld en leven. En doordat ik dus eigenlijk alleen maar bezig was met anderen, voelde ik steeds meer en meer de afwijzing dat ik dus juist niet goed genoeg was, geen liefde verdien en mensen me niet leuk genoeg en aardig genoeg vonden. Althans, dat gevoel kreeg ik en dacht ik, ook al zeiden anderen totaal wat anders. Sowieso ben ik heel gevoelig voor afwijzingen door Rejection Sensitive Dysphoria (RSD) wat komt door mijn Audhd, en is dat ook vaak het eerste waar ik denk, ook al leven anderen hun eigen leven en komt het totaal niet in hun op. I needed a chill pill men!!! And a big one.
En dus nogmaals is het ook echt belangrijk om jezelf eerlijk in de spiegel te durven aan te kijken naar het totale plaatje, Want er kunnen vele aspecten, rollen, gemoedstoestanden, hersenspinsels en etc etc in je eigen leven zijn en mee spelen, nogmaals, waardoor dit wordt beïnvloed en versterkt. Dan is het goed als je kunt relativeren en realiseren dat je hier toch ook echt zelf een ‘groot’ onderdeel van bent. Misschien wel hét onderdeel. De realiteit is niet altijd even leuk als het om jezelf gaat en wat je ‘kan’ veroorzaken. Just saying. ;) Maar nogmaals: waardevolle lessen. Vooral als ik het na een periode teruglees zijn dit juist mooie waardevolle reminders voor mijzelf en iedereen die er iets uit kan halen. Net zoals op mijn instagram er allemaal reminders staan voor mijzelf en anderen.
Dus ga schrijven, want alles opschrijven werkt niet voor niets heel goed. Net zoals dat ik dus mijn blogs schrijf waarbij ik mijzelf ook extreem open stel tegen over jou als lezen met een OVERVLOED AAN TEKST EN INFORMATIE. Sorry not sorry. Maar wel met een doel en kern. Op mijn weirdly authentic way, that’s how i like it.
En ook al sta ik open, en mijn hart ook, ik weet hoe breekbaar en fragiel mijn hart is. Soms realiseer en besef ik me dat ook echt weer, hoe gevoelig ik eigenlijk wel niet ben. Meer dan ik soms zelf realiseer, waardoor ik vaak eigenlijk automatisch mezelf ga beschermen. En soms zelfs mezelf wil veranderen en probeerde te veranderen door de muren omhoog te trekken en mijn "soms" creepy, dodelijke ‘zo staat mijn gezicht eigenlijk lekker’ face’s. Maar inmiddels weet ik ook dat ik ben wie ik ben.
MAARRRRRR….
Wat ik wél kan veranderen, is dat ik mezelf niet meteen volledig hoef over te geven aan mensen als ik het niet vertrouw, of niet zeker weet hoe, wat, waar en wanneer. Net zoals ik het vertrouwen van een ander mag winnen, mag de ander ook zeer zeker mijn vertrouwen winnen en laten zien dat hij of zij te vertrouwen is. Als de ander actie toont naar mij op een volwassen fijne goede manier, mag ik dat ook geven aan hen. Als de ander steeds meer over zichzelf durft te vertellen, mag ik hen ook het vertrouwen geven om dat steeds meer te doen als ik daar behoefte aan heb en wil. Ook al ben ik daar heel slecht in, want hé… Flapuit die alles ineens intens, enthousiast, veel en zonder filter eruit kan klappen. Ik en jij dus ook hebben altijd een keuze in wie je toelaat, door middel van wederzijdse wederkerigheid. Geven en nemen. Daarin ga je weer meer leren vertrouwen in anderen, omdat je jezelf wel open blijft stellen en blijft staan. En de ander mag en kan laten zien door actie, consistentie en misschien zelfs kwetsbaarheid — of eigenlijk moed — dat je hem of haar kunt vertrouwen. En dus ook vooral de ruimte te geven aan de ander OM het te kunnen laten zien. Daarin ook allemaal verschillend, maar je voelt al snel of er iets uit kan ontstaan of niet.
We gaan weer op de metaforische tour.
Het is en blijft een wisselwerking. Een dans waarbij je samen de passen beoefent en steeds beter leert uitvoeren. Daarvoor moet je elkaar ook leren kennen en ga je elkaar stapsgewijs steeds meer vertrouwen.
In het begin is een nieuwe danspartner ook heel ongemakkelijk, vooral als je vorige danspartner littekens en wonden heeft na gelaten. Dan heb je zelf ook meer tijd nodig om dat vertrouwen terug te vinden en ben je op je hoede bij je nieuwe danspartner, maar ook voor en bij jezelf. Maar op een gegeven moment moet je toch een drempel over. Hoe klein het stapje ook mag zijn. En het hoeft vaak helemaal niet groots te zijn. De kleinste stapjes hebben vaak zelfs het grootste effect, juist omdat ze zo laagdrempelig is dus veel toegankelijker om het te doen.
Dus als we het terugkoppelen naar de danspartners: degene die op zijn of haar hoede is, gaat het ongemakkelijk en onzeker aan (het kleine stapje). De ander laat door actie, consistentie en soms ook geduld zien dat je hem of haar kunt leunen en de muren mag af breken.
Beide danspartners zetten, zelfs vanuit hun eigen onzekerheid, die belangrijke eerste kleine stap.
Gewoonweg soms door te dansen met elkaar en kijken wat er gebeurt. Oefenen, voelen, communiceren, proberen, elkaar respecteren in zijn of haar behoeftes. Frustraties en ongemakken uitspreken, grenzen stellen. Door gewoonweg te doen en dansen. Go with the flow.
En soms is het gewoonweg ook even aftasten en moet het ijs eerst gebroken worden om erachter te komen dat de ander een goede match met je is als danspartner. Want soms gaan verbindingen en connecties nu eenmaal langzamer qua groei. Wat eigenlijk beter kan en zou zijn voor de verdere ontwikkeling in het leren van vertrouwen in jezelf en de ander. Juist omdat het simpelweg langzamer gaat. Je elkaar de ruimte geeft om te voelen en bij jouzelf te blijven. Taking it slow and steady om juist, het aan te kijken, zonder verwachtingen, elkaar te leren kennen, elkaar te leren vertrouwen en samen te groeien. Om juist dat stabiele fundament weer op te bouwen en te ontwikkelen en opnieuw te leren dansen met elkaar en dus het leven in verbintenis, waar nog altijd aan gewerkt zal blijven worden.
Be real, or stay away. Thank U, next. - Ariana Grande
Niets is goed of slecht, zolang je elkaar daarin kunt respecteren als twee gelijken. Zolang je elkaars grenzen bewaakt, normaal met elkaar kunt communiceren, je behoeften uitspreekt en durft uit te spreken, duidelijk bent in wat je nodig hebt van jezelf en van de ander, en elkaar daarin steunt, dan kan er alleen maar iets moois en goeds uit voortkomen. Want juist in het weer leren vertrouwen, is vertragen zelfs de sleutel om echt weer te leren vertrouwen in de ander én ook in jezelf.Omdat je daardoor dus nogmaals de ruimte geeft aan de ander zo dat hun zichzelf bewijzen tegenover jou, terwijl je zelf ondertussen veel beter kunt blijven voelen en inchecken: voelt dit goed? Ja of nee? Heeft dit potentie? Hoe laat de ander mij voelen? Voel ik me veilig? Voel ik me gehoord, gezien en begrepen? Laat de ander zien dat er iets stabiels kan ontstaan? Voel ik rust of heb ik nog meer vraagtekens en raak ik weer dysregulated? En als de andere partij hierin niet kan voldoen in jouw behoeftes of in ieder geval jou bare facking minimum… en aan wat jij nodig hebt, is het gewoonweg niet jouw match als danspartner. Punt. Thank U, next. - Ariana Grande Hoe pijnlijk dat soms ook kan en mag zijn vanwege de eventuele potentie. Het is in ieder geval geen verspilde energie meer en ontneemt je niet je innerlijke rust. And don’t LORD PLEASEEEE, for the love of god… play silly games die negatieve uitwerkingen hebben, I’m to old for that shit and you are wasting my god damn time and energy… so be real, or stay away. Don’t mess with my peace and quiet. Alleen de leuke silly ‘ik vind je leuk’ spelletjes is goed. Ook de ik vind je aardig dus ik ga je plagen, en dit kan in alle verbindingen!! I love teasing. Ik dwaal weer af…. .
Maar vooral en belangrijker nog… wat voel je zelf? Voel jij je gehoord en gezien? We leggen de nadruk vaak bij de ander, om wat voor reden dan ook. Waardoor we de macht dus ook uit handen geven. Dit herken ik heel erg bij mijzelf en zal ook zeer zeker nog vaak de mist in gaan. Maar door dus fouten te maken en meer over mijzelf te leren, leer ik ook steeds beter om mijzelf te dragen wanneer ik er helemaal doorheen zit vanwege iets of iemand. Wanneer ik zwaar emotioneel ben, leer ik steeds beter om bij mijzelf te blijven. En vooral om moedig te zijn en niet af te sluiten voor de hele buiten wereld. Daardoor leer ik steeds meer te vertrouwen in überhaupt mijzelf en vooral te blijven inchecken bij wat ik nodig heb in verbindingen en bij het open staan voor potentie en mogelijkheden. Maar vooral de ruimte te laten voor anderen, zodat ook hun kunnen laten zien of ze het waard zijn om een onderdeel te zijn van mijn leven. Of dus van jouw leven.
Het leven is immers van onszelf. En dat wil je eigenlijk niet uit handen geven, toch ;)
~ Not everyone deserves the version of me that loves without holding back ~
En zelfs als er potentie zit in wat voor verbinding dan ook, zonder gelijkwaardigheid, actie, consistentie, moed en kwetsbaarheid blijft het potentie en niet meer dan dat. En dan natuurlijk ook altijd eerst zelf een moedige stap zetten. Maar als het daarbij blijft, heb je zelf nog altijd je eigen keuze. Wat eigenlijk de belangrijkste keuze is.
Hier schrijf ik ook over in mijn andere blog genaamd ook love st(r)uck. Lees ook zeker daar door met de gratis journal vragen
Dus, makkelijk gezegd:
Weer leren vertrouwen is als een dans met een nieuwe danspartner. Je neemt je eerste stapjes en kijkt wat het met je doet, je voelt en of het waard is om verder te investeren in je danspartner of niet. Een metafoor die ik (merk dat ik) graag gebruik, maar die absoluut kloppend is als het gaat om verbindingen en connecties. Want dansen met een danspartner kan ook heel intiem en verbindend zijn.
En dat mag en moet van beide kanten bewezen worden: dat het wederzijds is.
Knuffs, Nien
Reactie plaatsen
Reacties