Samenvatting
Gratis journal prompts voor als je verliefd bent, aan het romantiseren bent of even een realitycheck nodig hebt. Verliefd zijn is één van de mooiste gevoelens die er bestaat. Het kan je laten stralen, vlinders geven en de wereld nét een beetje mooier maken. Maar soms neemt verliefdheid ook een loopje met de realiteit. Je fantaseert, vult dingen in, idealiseert iemand en merkt misschien dat je steeds meer energie geeft aan iemand die daar op dit moment niet of nauwelijks iets voor teruggeeft. Herkenbaar? Dan ben je zeker niet de enige. Juist daarom heb ik deze gratis journal prompts gemaakt. Niet om je gevoelens weg te nemen of je te vertellen dat je “gewoon moet loslaten”. Integendeel. Gevoelens mogen er zijn. Fantaseren mag ook. Maar het is wél fijn als je jezelf onderweg niet kwijtraakt.
Met deze printables help ik je om stil te staan bij vragen als:
● Zie ik de persoon zoals die werkelijk is, of zoals ik hoop dat die is?
● Wat heb ik eigenlijk nodig in een verbinding?
● Welke patronen spelen er bij mij?
● Wat gebeurt er écht, en wat vul ik zelf in?
● Hoe blijf ik trouw aan mezelf, terwijl ik verliefd ben?
Deze journalpagina’s zijn bedoeld als een liefdevolle realitycheck. Niet om minder te voelen, maar om bewuster te voelen. Want hoe mooi liefde ook is, de belangrijkste verbinding die je ooit zult hebben, blijft die met jezelf.
Veel schrijfplezier!
Persoonlijk vind ik liefde ook iets heel intiems. Je laat de ander steeds meer toe in je leven, en dat kan ontzettend kwetsbaar en bedreigend aanvoelen
Liefde, het is en blijft iets magisch wanneer je iemand ontmoet die meteen, of juist later, je hele binnenwereld op zijn kop zet. Met alle kriebels, vlinders, gevoelens, happiness en joy, alsof je ineens de wereld beter aankunt.
Je merkt het zelfs aan jezelf. Bewust of onbewust straal je meer naar de buitenwereld, simpelweg omdat die persoon iets in je losmaakt. Je kunt weer een stukje kinderlijkheid ervaren, omdat liefde zo’n grote invloed kan hebben op je dagelijkse leven. Liefde doet gewoonweg heel veel met je, meer dan we ons vaak realiseren. We laten ons dagelijkse leven erdoor beïnvloeden, waardoor het allerlei verschillende onderwerpen in ons eigen systeem kan raken.
Voor iedereen ziet dat er anders uit en wordt het ook anders ervaren. Waar de één geniet van alles wat er in het lichaam en de omgeving gebeurt, kunnen bij een ander juist oude pijnstukken worden geraakt. Onzekerheden kunnen naar boven komen en er kan van alles intern gebeuren, waardoor iemand in een negatieve spiraal terechtkomt en in een fight, flight of freeze-respons schiet.
Maar één ding is zeker: we willen allemaal liefde ontvangen én geven aan de mensen die we liefhebben. Ongeacht ons verleden en alles wat daarin is gebeurd. Iedereen draagt immers een rugzak met zich mee. Toch willen de meeste mensen uiteindelijk een gelijkwaardige partner naast zich hebben staan om samen het leven te delen op een manier die bij hen past en om samen te genieten van het alledaagse leven.
Persoonlijk vind ik liefde ook iets heel intiems. Je laat iemand dichter bij je toe en wordt steeds meer onderdeel van elkaars leven. Je laat die persoon steeds verder binnen in je kern en je laat steeds meer van jezelf zien. Dat kan ontzettend kwetsbaar voelen, zeker als je in het verleden het nodige hebt meegemaakt. Soms kan het zelfs bedreigend aanvoelen.
Wat er dan kan gebeuren, is dat twee mensen geïnteresseerd zijn in elkaar, maar tegelijkertijd allebei bang zijn. Hoe die angst er ook uitziet voor hen. Dat kan voor veel verwarring en miscommunicatie zorgen, soms zelfs voordat er überhaupt veel woorden zijn uitgewisseld.
Liefde is eigenlijk heel simpel. Maar daadwerkelijke actie en een beetje een “fuck it”-mentaliteit zijn dan vaak ver te zoeken. We gaan veel te snel in ons hoofd zitten en bedenken vaak onze eigen ondergang nog voordat we iets überhaupt een kans hebben gegeven.
Een crush. Je probeert zo sneaky mogelijk alles van die persoon in je op te nemen. Je voelt die blijdschap vanbinnen wanneer je hem of haar ergens tegenkomt.
We hebben allemaal weleens die ene crush, connectie of persoon in ons leven gehad. Of misschien heb je die op dit moment wel. Iemand die je interessant vindt, leuk vindt of waar je bewust of onbewust gevoelens voor hebt ontwikkeld. Een crush op een beroemdheid herken je vast wel. Je vindt die persoon aantrekkelijk, maar je weet ook dat diegene onbereikbaar is. Daar zit stiekem ook een soort veiligheid achter. Maar zodra het iemand uit je eigen omgeving is, voelt het ineens een stuk dichterbij. Dan gaat het niet meer over een fantasie ver weg, maar over iemand die daadwerkelijk onderdeel zou kunnen worden van jouw leven. Misschien heb je het eerst niet eens door en komt de realisatie pas later. Dat je ineens beseft wat die persoon eigenlijk allemaal intern met je doet. Of misschien was het meteen raak. Dat je hem of haar zag en er ergens in je lichaam iets verschoof waarvan je dacht: huh… wat gebeurt hier?
Zodra je echt bewust bent van je interesse, wil je natuurlijk iets over die persoon te weten komen. Je observeert. Je probeert hier en daar wat informatie op te vangen. Je voelt die kleine blijdschap als je hem of haar tegenkomt.
Tenzij je die persoon ondertussen zó vaak “toevallig” tegenkomt dat het ongemakkelijk begint te worden en je denkt: straks denkt hij of zij nog dat ik een stalker ben…
Detail…
Maar eerlijk is eerlijk: soms is alleen al een kleine glimp opvangen genoeg. Vooral wanneer iemand helemaal zichzelf is in zijn of haar natural habitat. Dat doet gewoon iets met je. Bij mij althans wel. That’s just beauty. Je probeert zo sneaky mogelijk alles in je op te nemen. Hoe iemand beweegt. Hoe iemand praat. Hoe iemand lacht. Hoe diegene reageert op anderen. Een bepaalde energie. Een uitstraling. Gewoon genieten van de aanwezigheid van die persoon, van dichtbij of stiekem een beetje “heel ver” op afstand. Ondertussen probeer je natuurlijk op een veilige manier uit te zoeken of dit misschien iets kan zijn. Een ja of een nee. Een potentiële match of toch niet. Sommige mensen kunnen dat heel goed verbergen. Anderen zijn iets minder subtiel. En dan heb je ook nog de mensen die overal dwars doorheen prikken, hoe goed je het ook probeert te verstoppen.
Terugkomen van die roze wolk naar de realiteit is soms echt niet leuk en verdomd lastig.
Een crush hebben kan echt heel fijn zijn. Het kan je even meeslepen in alle leuke gevoelens die daarbij komen kijken. Maar op een gegeven moment komt er vaak een moment waarop je denkt: oké… en nu? Want als je iemand écht leuk vindt, wil je hem of haar beter leren kennen. Je wilt weten waar de weg naartoe leidt. Je wilt duidelijkheid. En voor mij is dat tegenwoordig echt wel een moetje geworden. Want door duidelijkheid weet je of je verder kan met die persoon op een langzame steady manier, of je kan natuurlijk ook vanaf dat moment heel snel gaan maar ook dat het niets blijkt te zijn maar je kan wel door met je eigen leven. Duidelijkheid is in dit geval de gouden sleutel heb ik gemerkt.
Ik ben namelijk echt erachter gekomen dat ik een big lover girl ben, ik romantiseer sneller dingen en het leven. Like… I LOVE LOVEEEEEEE. (Zelfs mijn astrologie zegt dat ik een BIG lover girl ben en dit een thema is bij mij! I love astrologie!) Desondanks alle pijn die mijn hart heeft gekend en die ik stukje bij beetje nog steeds probeer te lijmen, blijft mijn hart groot. Dat vind ik eigenlijk iets heel moois en krachtigs, er zit heel veel power en intensiteit in mijn eigen hart. Maar een groot hart brengt soms ook veel onzekerheden, angsten en beschermingsmechanismen met zich mee, en soms niet zo beetje ook. Waardoor je veilig in je fantasiebubbel kunt blijven zitten. En begrijp me niet verkeerd: fantaseren is helemaal niet erg. Over iemand nadenken. Dromen over hoe een leven samen eruit zou kunnen zien. Dat doen we allemaal wel eens. Maar er zit ook een keerzijde aan. Want hoe meer je gaat fantaseren, hoe groter de kans wordt dat je iemand mooier gaat maken dan dat hij of zij daadwerkelijk is. Dat je verliefd wordt op het idee van iemand in plaats van op wie die persoon werkelijk is.
En geloof me…
Terugkomen van die roze wolk naar de realiteit is soms echt niet leuk en verdomd lastig.
Daarom ben ik ook gaan leren dat er grenzen mogen zitten aan mijn eigen fantasie. Niet omdat ik minder mag voelen, maar juist zodat ik met beide voeten op de grond wil blijven staan. En misschien geldt dat ook wel voor jou. Want zodra je merkt dat je dagelijkse leven, je rust of je humeur eronder begint te lijden, mag je jezelf afvragen: wat heb ik nodig? Vaak is het antwoord simpel.
Duidelijkheid. En als je geen duidelijkheid krijgt, kun je die ook zelf creëren. Door actie te ondernemen. Dat hoeft niet meteen groots te zijn. Thank the Lord voor social media tegenwoordig. Je kunt letterlijk beginnen met een simpel berichtje.
‘Hoi, “naam”, hoe gaat het?’
Hou de focus op jezelf, anders ga je de macht uit handen geven. En anderen de schuld geven is altijd makkelijker dan in de spiegel kijken en met de je neus naar de feiten te gaan kijken.
Meer hoeft het soms niet te zijn. Ja, zelfs als je daar eerst al je moed voor bij elkaar hebt moeten sprokkelen. (Inclusief een glas wijn. No judgement.)
Het belangrijkste is dat jij kiest om er iets mee te doen. Niet omdat je controle hebt over wat de ander gaat doen, maar omdat je verantwoordelijkheid neemt voor jezelf. Want wat de ander doet, voelt of besluit, daar heb je uiteindelijk geen controle over. Maar je kunt jezelf wel bevrijden uit het wachten, invullen en twijfelen. Soms krijg je vervolgens de duidelijkheid waar je op hoopte. Soms ook helemaal niet. En ik ga niet liegen… Dat kan echt ontzettend vervelend zijn. Ik heb dat zelf ook heel persoonlijk opgevat. Alsof het iets zei over mij. Waardoor ik alleen maar dieper in mijn onzekerheid terechtkwam. Maar uiteindelijk zegt de reactie van een ander veel vaker iets over hen dan over jou.
Side note:
Elke connectie leert je iets over jezelf. Misschien zie je dat niet meteen. Misschien pas maanden later. Maar als ik terugkijk, ben ik dankbaar voor iedere connectie die ik heb gehad, ongeacht hoe die afliep. Omdat ik iedere keer weer iets leerde over mijn grenzen, mijn patronen, mijn behoeften en wat ik wel of niet zoek in iemand.
Alles is een leerschool als je bereid bent er zo naar te kijken.
Maar goed…
Dan komt uiteindelijk het lastigste gedeelte. Wat ga je ermee doen? Wat kies jij? Want je hebt op dit moment misschien geen antwoord van die ander, en misschien krijg je dat voorlopig ook niet, of nooit… maar laat dat vooral niet bepalend zijn in hoe jij je eigen dagen daardoor in laat vullen. Dus what’s the next step? Voel wat je voelt. Laat het er zijn. En geef die ander niet de schuld van wat er in jou gebeurt, want je kent zijn of haar verhaal niet.
Hou de focus op jezelf, anders ga je de macht uit handen geven. En anderen de schuld geven is altijd makkelijker dan in de spiegel kijken, maar ik spreek ook uit eigen ervaring dat de geschiedenis zichzelf herhaald en juist met de neus naar de feiten moet kijken. Dus in plaats anderen de schuld te geven, kijk je eerst naar jouzelf en wat je zelf kan veranderen en leren ervan. Want niemand is perfect, en sommige connecties en verbindingen zijn er alleen maar om iets over jezelf te leren, hoe graag je het soms ook anders had willen zien.
Dus herpak jezelf. Ga verder met je eigen leven.
Because you are in charge, girl. Or man ;)
En als je dan écht wilt fantaseren over je toekomstige wederhelft, omdat je net als ik een big lover girl bent, dan nog een kleine tip van Flip. Laat AI eens een afbeelding maken van jouw ideale partner. Geloof me, dat kan nog verrassend leuk zijn. Niet alleen als afleiding, maar ook omdat het dezelfde veilige energie heeft als een crush op een beroemdheid. Je kunt er even lekker in wegdromen zonder dat je jezelf volledig verliest in iemand die je eigenlijk nog nauwelijks kent, en volledig je fantasie erop los gooien bij je bij je AI levenspartner. Maar wel met beide voeten op de grond blijven staan, hè?
Dat blijft de afspraak ;)
de eerste journal Prompt gaat eigenlijk over wat er intern allemaal gebeurt bij jouzelf, wat het los maakt, of het echt om de persoon gaat of dat er oude patronen worden geactiveerd en dat dat je iets wilt vertellen.
Want een connectie met iemand hoeft nog niet te betekenen dat die persoon ook voor jouw bestemd is, soms wordt je namelijk geactiveerd maar denk je dat dat chemie is onderling met die persoon. Terwijl dat dus niet het geval is. Daarin wil je leren onderscheid te maken of het echt op een goede manier iets met je doet, of dat je dus denkt dat de intense verbinding een potentiële levenspartner is terwijl dat dus niet zo het geval is maar denkt dat dat wel zo is omdat het herkenbaar aanvoelt. Denkende dat dit veilig is wat niet zo hoeft te zijn/ niet zo is.
Emoties zoeken een uitweg. Punt. Soms zijn ze een waarschuwing
Daarom is het goed om, los van de persoon in kwestie, juist naar jezelf te kijken en naar wat het intern met je doet. Dat heeft namelijk ook invloed op jouw externe wereld. Een realitycheck voor jezelf, om verder te kijken dan wat je dénkt te voelen en ervaren. Ook dát is iets waar het vaak mis kan gaan: wat je denkt te voelen en ervaren.
Side note: Sowieso probeer ik mezelf een regel aan te leren. Nog niet zo heel lang, maar hij gaat als volgt:
80% voelen en 20% denken.
We kunnen namelijk heel snel onze emoties en gevoelens wegdenken en onderdrukken, terwijl ze er gewoon willen zijn. Niet alles wegdenken… ga juist voelen. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, vooral in het begin als je jezelf dit wilt aanleren. Maar laat je lichaam, je emoties en je innerlijke wereld, door alle prikkels en alles wat er gebeurt, er gewoon even zijn. Laat ze spreken, zonder continu te overanalyseren wat iets met je doet, wat het kan betekenen, welke gevolgen het misschien heeft en waarom het jou zo raakt! Emoties zoeken een uitweg. Punt. Fijne én minder fijne emoties. Ze zoeken een manier om zich te uiten, om iets duidelijk te maken of een signaal af te geven. Soms zijn ze een waarschuwing dat je over je grenzen dreigt te gaan of overbelast raakt. En als we blij zijn, laten we dat ook maar al te graag aan de wereld zien. Dan stralen we, zijn we enthousiast en voelen we ons levendig.
Verliefd zijn op iemand is misschien wel één van de meest herkenbare vormen van emotionele expressie. Het is krachtig, groots, intens en tegelijkertijd maakt het je ontzettend kwetsbaar. Verliefdheid is een energie die van binnen naar buiten straalt. Mensen merken dat vaak aan je, omdat je het letterlijk uitstraalt. En terecht natuurlijk, want je bent trots op die gevoelens en wilt ze het liefst met de wereld delen. Ik zou dat zelf namelijk ook absoluut doen.
Maar goed… even terug naar het onderwerp.
We kunnen wel zeggen dat we niet onze emoties zijn, maar uiteindelijk beleven we de wereld wél door de lens van zowel onze emoties als onze gedachten. Wanneer die twee samenwerken en met elkaar in balans zijn, sta je vaak steviger in het leven. Alleen… dat is verdomd lastig.
Juist daarom heb ik een aantal journal prompts gemaakt vanuit een Love-St(r)uck-perspectief. Verliefdheid is namelijk een prachtige ingang om meer inzicht te krijgen in onze emoties, patronen en behoeften. In die fase kunnen we soms nét iets te veel interpreteren, hoe dat er ook uit mag zien, en vergeten we af en toe een realitycheck te doen, zodat we met beide voeten op de grond blijven staan.
Dus als je gaat schrijven, kijk dan zo eerlijk mogelijk naar de realiteit én naar jouw eigen energie binnen de eventuele verbinding met de ander. Laat niet alleen je gedachten spreken, maar vooral ook je lichaam, je emoties en alle sensaties die je ervaart.
Want nogmaals: als je leert luisteren naar je lichaam, leer je steeds beter je eigen behoeften kennen. En daarmee ook je grenzen. Je ontdekt wat je wel en niet wilt geven, en wat je wel en niet wilt ontvangen.
Probeer zonder oordeel naar jezelf te kijken. En als het toch als een oordeel voelt, is dat ook helemaal prima. Het gaat er niet om dat je het perfect doet; het gaat erom dat je het probeert. Gaandeweg leer je jezelf steeds beter kennen en wordt het makkelijker om met je gevoelens om te gaan. Ook wanneer je merkt dat je tóch weer een oordeel hebt over jezelf of over de ander.
We zijn tenslotte mensen, geen robots.
Zo… nu ik mijn gebruikelijke omweg weer heb genomen, gaan we door naar de volgende journal prompt.
Deze dame neemt onderweg nou eenmaal graag meerdere routes.
Een realitycheck is soms gewoon even nodig. Niet om de persoon niet serieus te nemen of weg te duwen. Misschien is het wel een slow burn love. Toch is het altijd goed om de realiteit onder ogen te zien en niet af te wijken van je eigen dagelijkse leven door je energie weg te geven aan iemand die op dit moment, om welke reden dan ook, niet beschikbaar is.
Natuurlijk mogen we af en toe wegzwijmelen in onze fantasie, maar wel tot op zekere hoogte. Je kunt iemand in je gedachten namelijk zó laten aansluiten bij jouw behoeften en ideaalbeeld, dat het onrealistisch wordt. Dat kan gevolgen hebben voor jezelf én zelfs voor je omgeving.
Uiteindelijk is dat ook niet eerlijk tegenover je crush. Als hij of zij op een gegeven moment wél actie onderneemt, is de kans groot dat je teleurgesteld raakt, omdat je die persoon in je hoofd veel mooier hebt gemaakt dan hij of zij in werkelijkheid is. Niemand kan opboksen tegen een fantasie die volledig is opgebouwd uit jouw eigen verlangens, behoeften en verwachtingen.
…en daarmee doe je hem of haar eigenlijk ook tekort. Ik zeg niet dat je niet mag fantaseren, maar nogmaals: het is wel belangrijk dat je energetisch bij jezelf blijft. Zorg ervoor dat het grootste deel van je dagelijkse leven zich afspeelt in het hier en nu, en blijf investeren in jezelf en je eigen leven.
Door jezelf hierin te verliezen, ontneem je jezelf misschien ook de kans op andere mooie verbindingen. Je tunnelvisie, gevoed door romantische fantasieën, kan ervoor zorgen dat je mogelijkheden mist die wél echt bij je passen. En geloof me… dat wil je niet.
Uiteindelijk draait jouw leven maar om één persoon… en dat ben jij. Dus houd beide voeten op de grond en leef vooral je eigen leven. Als iemand echt voor jou bestemd is, geloof ik niet dat diegene zomaar aan je voorbij zal gaan. Daar geloof ik oprecht in… hoe extreem ongeduldig ik zelf soms ook kan zijn… HELLOOOOOO.
Het is het wachten waard, zolang je maar in je eigen realiteit blijft leven en niet in die van een ander.
Deze oefening zet je vaak weer met beide voeten op de grond. Vooral als je snel in limerence terechtkomt.
Eentje die ik momenteel veel gebruik en waar ik ook echt iets aan heb!
Dit is een bonus realitycheck waarbij je jouw eigen behoeften en wat je graag wilt zien een score geeft van 0 (niet belangrijk) tot 10 (heel belangrijk). Vervolgens kijk je naar wat hij of zij daadwerkelijk wel of niet laat zien. Daarna vul je de eventuele verschillen in en ga je die met elkaar vergelijken.
Deze oefening zet je vaak weer met beide voeten op de grond. Vooral als je snel in limerence terechtkomt als het gaat om liefde en het romantiseren van iemand.
Het is heerlijk om daar heel even in te zitten, maar de realiteit wordt vaak des te pijnlijker wanneer je er te diep in opgaat. Ik spreek uit eigen ervaring.
En juist daarvoor wil ik je behoeden.
Love is beautiful… totdat het lijdend gaat zijn in jouw dagelijks leven en invloed krijgt op alles en iedereen om je heen.
En ik zeg niet dat de emoties en gevoelens meteen weg zijn, want hé… je bent nu eenmaal een mens met emoties. Als het goed is althans. Maar je kunt wél veel beter relativeren door te kijken naar wat er daadwerkelijk wel en niet gebeurt. Daardoor denk je misschien op een gegeven moment wel: “Eigenlijk ben jij gewoon een flapdrol.”
je kan hem gebruiken wanneer je net in iemand bent geïnteresseerd of wanneer je in een verdere stadium van de connectie zit en je hebt een reality check nodig. Gebruik hem vooral wanneer je gewoonweg weer met beide voeten op de grond wil staan. En daarbij kijk ik niet naar wat de ander wel of niet doet, want dan ben je al snel weer met de ander bezig, en dan probeer je weer een bepaalde vorm van controle uit te oefenen, hoe dat ook eruit mag zien. Ik gebruik deze oefening juist puur voor mezelf, omdat daar mijn eigen verantwoordelijkheid ligt.
Het kan/geeft je misschien een pijnlijke realitycheck, maar tegelijkertijd leer je ook steeds beter wat jij nodig hebt in een verbinding. Mocht iemand uiteindelijk wél actie ondernemen, of jij neemt zelf de heft in eigen handen, dan weet je veel beter wat je graag wilt ontvangen, wat je belangrijk vindt en wat je nodig hebt om je veilig en verbonden te voelen. Ook met hem of haar. Je kan een connectie met elkaar hebben, maar dat betekent nog niet dat je ook een match bent.
Een verbinding is eigenlijk als een dans die je samen met je partner aangaat. Steeds opnieuw. Je kiest telkens weer voor dezelfde danspartner.
Wat we heel vaak vergeten, juist omdat we zo geneigd zijn om met onze omgeving en met anderen bezig te zijn, is de vraag: wat brengt hij of zij mee in de verbinding? Maar misschien nog wel belangrijker… wat breng jij eigenlijk mee? Wat heb jij te bieden? Hoe ben jij in een verbinding? En wat zijn jouw schaduwstukken waar jij zelf nog aan mag werken?
Vaak zijn we zo bezig met wat we graag willen ontvangen, wat we nodig hebben en wat we niet accepteren van een ander, dat we vergeten dat we zelf ook eigenschappen en patronen hebben waarvan een ander misschien wel zou denken: “Oeh… nee, bedankt. Mij niet bellen.”
Je leert niet alleen jezelf op een heel andere manier kennen, maar ook elkaar. Dat soort liefde is voor mij bijna niet onder woorden te brengen. Ik vind het ontzettend bijzonder, ongelooflijk mooi en enorm krachtig.
En geloof me, dat gebeurt sneller dan je denkt. Niet omdat we slechte mensen zijn, maar omdat we allemaal onze eigen rugzak, patronen en blinde vlekken hebben. We verlangen naar veiligheid, liefde en verbinding en kijken daardoor al snel naar wat de ander ons kan geven. Maar gezonde verbinding begint niet alleen bij ontvangen. Het begint óók bij eerlijk durven kijken naar jezelf.
Welke kwaliteiten breng jij mee? Waar ben je trots op? Waarin ben jij een fijne partner? Maar ook: welke patronen of schaduwstukken kunnen soms in de weg zitten? Niet om jezelf af te wijzen of te veroordelen, maar juist om bewuster te worden van wie jij bent binnen een verbinding. Want hoe beter jij jezelf kent, hoe gezonder en veiliger je uiteindelijk kunt verbinden met een ander.
Iets wat ik heel veel hoor, zie en waar veel over gesproken wordt, is hoe snel er een oordeel wordt gevormd. Hoe snel iemand een red flag krijgt en hoe gemakkelijk er een label boven iemands hoofd wordt gehangen. Terwijl we eigenlijk allemaal wel iets hebben meegemaakt en dat we iedere dag met ons meedragen. De één meer dan de ander. En hoe gevoeliger je bent, hoe groter en vaker die pijn voelbaar kan zijn.
Een verbinding is eigenlijk als een dans die je samen met je partner aangaat. Steeds opnieuw. Je kiest telkens weer voor dezelfde danspartner. Je oefent allebei je eigen passen, maar leert ook samen bewegen. Soms stap je op elkaars tenen, soms ben je volledig in harmonie. Je blijft oefenen, je blijft kiezen voor elkaar en je helpt elkaar groeien. Uiteindelijk kun je samen helen. Wel door altijd je eigen verantwoordelijkheid te nemen, net zoals de ander dat ook doet. Door het gesprek aan te gaan, kleine stapjes te zetten, te veranderen en elkaar te steunen tijdens dat proces.
Liefde zie ik als iets ongelooflijk krachtigs waarmee je, samen met de juiste persoon, veel kunt helen.
En dat begint bij weten waar jouw eigen valkuilen liggen binnen een relatie. Niet altijd kijken naar, corrigeren, controleren of fixeren op de ander. Niet steeds met je vinger naar de ander wijzen, maar ook eerlijk in de spiegel durven te kijken. Niemand is perfect. En eerlijk gezegd… dat wil je toch ook helemaal niet zijn?
Juist in een verbinding waarin je allebei bereid bent om te groeien, zie ik iets heel bijzonders ontstaan. De liefde en kracht die daarachter schuilgaan zijn immens. Ik heb dat zelf mogen aanschouwen bij mensen om mij heen die samen hun eigen proces doorlopen, terwijl ze tegelijkertijd samen blijven bouwen aan hun relatie. Ze groeien ieder naar de beste versie van zichzelf, maar ook naar de beste versie van elkaar als partners.
Dat soort liefde is voor mij bijna niet onder woorden te brengen. Ik vind het ontzettend bijzonder, ongelooflijk mooi en enorm krachtig. Je leert niet alleen jezelf op een heel andere manier kennen, maar ook elkaar. Twee mensen met ieder een eigen leven, die tegelijkertijd steeds meer met elkaar verweven raken.Ik denk hierbij aan twee mensen die mij ontzettend dierbaar zijn. Ik mag al jaren van dichtbij zien hoe bijzonder hun relatiedynamiek is. Ze zijn niet perfect, en dat hoeven ze ook niet te zijn. Maar ze zijn écht. En juist dat maakt hun liefde zo mooi. Ik ga het hierbij lekker laten en jou vooral het werk laten doen.
Schrijf… leer… en voel! En voordat je verlangt naar de juiste partner, is het misschien wel net zo waardevol om jezelf dus af te vragen: ben ík eigenlijk de partner die ik zelf zou hopen te ontmoeten?
En probeer vooral wat minder in je hoofd te zitten. Laat alles er gewoon even zijn, precies zoals het is.
Jouw lichaam bezit namelijk ontzettend veel wijsheid. Het probeert je iedere dag iets te vertellen, zodra je echt leert luisteren. Daarvoor zul je wel wat meer mogen voelen, aanwezig mogen zijn in je lichaam en iets minder in je hoofd. En ja… dat is lastig. I get it. Maar iedereen kan het. Mij lukt het ook steeds vaker. En als het mij lukt, dan lukt het jou zéker ook.
laat ook eventueel in de comments weten hieronder hoe je erover denkt, hoe je het ervaart of jij kijk! Zo helpen we elkaar
Dikke knuffels Nien
Reactie plaatsen
Reacties